Kringplank
Drie jonge vrouwelijke kunstenaars tonen nieuw, speciaal voor De Kring gemaakt werk.
For English, click here
Op donderdag 4 april opende in cultuurclub De Kring de tentoonstelling ‘Kringplank’. Onder deze noemer ontwikkelden drie jonge vrouwelijke kunstenaars nieuw werk, speciaal voor De Kring. Met Kringplank wil De Kring jonge makers een podium bieden zich te ontwikkelen en zo een groter, en jonger, publiek bereiken. Het initiatief is mogelijk gemaakt dankzij een donatie van de Van Den Ende Foundation.
Intergenerationele samenwerkingen
Voor Kringplank worden drie jonge, veelbelovende kunstenaars geselecteerd door de Kunstcommissie van De Kring. De geselecteerde makers worden gekoppeld aan gevestigde kunstenaars die lid zijn van De Kring. Voor deze eerste editie van Kringplank zijn drie vrouwelijke kunstenaars en drie mentoren geselecteerd:
- Aysen Kaptanoglu gekoppeld aan Jacqueline de Jong
- Emily Stevenhagen gekoppeld aan Moritz Ebinger
- Tara Eva Kuijpers Wentink gekoppeld aan Jeroen Henneman
Met dit mentorschap beoogt De Kring intergenerationele samenwerkingen te realiseren waarbinnen kaders worden verbreed en nieuwe verbanden worden gelegd. Dat leidt tot speciaal voor De Kring gemaakt nieuw werk.
Thema tentoonstelling
Als rode draad in de tentoonstelling geldt het thema ‘the knife cuts both ways’, waarmee tot uiting komt dat De Kring als plek, die misschien wel kan staan voor iets groters, zowel mooie als donkere kanten heeft. Een ledensociëteit als De Kring is bijna per definitie naar binnen gekeerd en is van oudsher vooral een mannenbolwerk waar vernieuwing met horten en stoten gaat. Anderzijds is het een plek van vertier, goed eten en verhit debat over allerhande onderwerpen, juist ook vernieuwing.
Vanaf het balkon aan het Leidseplein zien we buiten een parallelle ontwikkeling. Vrouwen worden vaker uitgenodigd en in musea op voetstukken geplaatst. Tegelijkertijd liegen de femicide cijfers in de krant er niet om en de krantenkoppen over vrouwenquota vermelden nog altijd tenenkrommend dat meer vrouwelijke bestuurders ‘niet tot minder competente bestuurders’ leidt. Vrij vertaald zíjn vrouwen dus goede bestuurders. En goede kunstenaars, for that matter. Emily Stevenhagen, Tara Eva Kuijpers Wentink en Ayşen Kaptanoglu hebben de uitnodiging zich De Kring als plek eigen te maken én kritisch te beschouwen dan ook ter harte genomen.
Ayşen voelde vooral het verleden van De Kring als plek waar vrouwen minder de ruimte kregen dan mannen, die in de meerderheid waren en met een enkele uitzondering de boventoon voerden in het bestuur. En kwamen wel vrouwen, ook toen al, maar in hoeverre kunnen wij ons echt een voorstelling maken van hoe het er toen aan toe ging? Bij Ayşen staat de bank centraal. Terwijl nu wél iedereen even welkom is erop plaats te nemen, positioneert zij het meubelstuk als plek waar man en vrouw niet op gelijke voet staan.
Ook Emily focust met verschillende media (verschillende doeken, teksten, beschilderde objecten én een performance) op hoe we het verleden, gedachten en ideeën kunnen verbeelden. Door geblurde beelden maakt ze ongemak en emoties van heden, verleden en toekomst zichtbaar. When all the animals are leaving and we are staying (2024) is daar een geschilderde uitdrukking van.
Het werk van Tara is ogenschijnlijk zacht en aaibaar. Met keramiek en textiel, bij uitstek aanraakbare materialen, nodigt ze uit tot verkenning en onderdompeling in een andere wereld. Met organische vormen en kleuren sculpt ze met haar installatie een wereld die echter minder aangenaam is dan deze op het eerste oog lijkt. Gelukkig er is nog de Magische Bron met geheimzinnige krachten waaruit gedronken kan worden. Zij vraagt het publiek zo om nieuwsgierig te zijn naar een andere werkelijkheid, één die zowel de schoonheid als vervreemding toont van nieuw leven en van vergankelijkheid.
De Kring nodigt de bezoeker ook uit zich onder te dompelen in een wereld van vergankelijkheid versus nieuw leven, waarin zowel de neergang als de kracht van de huidige tijd te herkennen is. Zo snijdt het mes aan twee kanten.
De kunstenaars werden tijdens hun opdracht begeleid door gevestigde Kringkunstenaars Moritz Ebinger, Jeroen Henneman en Jacqueline de Jong. De laatste, 84, is befaamd kunstenaar en vormde in de ‘60 al als enige vrouw onderdeel van de Situationisten beweging en gaf later een kunstmagazine uit in Parijs. Zij is met recht een voorbeeld. We kunnen ons levendig voorstellen dat zij en de anderen met hand en tand een plek hebben moeten veroveren. Zo hebben ze de weg vrijgemaakt voor waar we nu staan.
Meer over de kunstenaars
Ayşen Kaptanoğlu, geboren in Istanbul in 1985, onderzoekt machtsdynamiek, seksualiteit, gender en geweld door middel van schilderkunst en animatie. Ze studeerde in 2021 af aan de Wackers Academie in Amsterdam en is momenteel resident aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten. Haar werk voor Springplank is geïnspireerd door de lange, vaste bank in de tentoonstellingsruimte van De Kring, een plek die ooit alleen door mannen werd opgericht. Ze wilde een afbeelding creëren van een vrouw en een man die samen op een bank zitten, dicht bij elkaar maar toch ver uit elkaar. De ongelijke machtsdynamiek zorgt voor weerstand en spanning, waarbij de vrouw beperkt wordt door een fallische slang die om haar lichaam rolt, waardoor ze niet kan weggaan, spreken of zelfs bewegen, hoewel ze dat graag zou willen. Achter haar rug worden geheimzinnige schaduwen geprojecteerd die haar positie op de bank onzeker maken. Aan de andere kant van de bank lijkt ook de man ongelukkig te zijn, omdat de afwezigheid van de een uiteindelijk gevolgen heeft voor beiden.
Emily Stevenhagen, wonend en werkend in Den Haag, onderzoekt alledaagse intimiteiten en verbindingen via schilderen, performance en meer. Haar werk verkent onze relatie met anderen, de omgeving en onszelf, en speelt met herinneringen en het verleden. Ze gebruikt haar persoonlijke archief en abstracte voorstellingen om innerlijke emoties over te brengen naar het publiek. Haar schilderstudies vangen een tijdloze sfeer waar verleden, heden en toekomst samensmelten. Voor Kringplank presenteert zij het werk “When all the animals are leaving and we are staying”. Het omvat olieverfschilderijen, verspreide tekst, geschilderde objecten en een korte gedocumenteerde performance op de openingsdag op 4 april.
Tara-Eva Kuijpers Wentink onderzoekt abstracte, organische vormen geïnspireerd op zowel de menselijke anatomie als de natuurlijke wereld. Ze combineert keramiek en textiel om een tastbare dimensie te creëren die het publiek uitnodigt om deel te nemen aan haar sculpturale installaties, die een denkbeeldige ruimte vormen waarin een andere wereld wordt gesuggereerd. Voor Kringplank maakte ze een woekerende muur-installatie van vleeskleurige stof. Hierdoor lijkt het werk op een soort verstikkende klimplant van organen. Het werk wordt geflankeerd door een soort bovennatuurlijke organismen en een Magische Bron waaruit gedronken kan worden. Ze wil het publiek met een nieuwsgierige blik naar een andere werkelijkheid laten kijken, die zowel de schoonheid van oorsprong als de vervreemding van nieuw leven en vergankelijkheid laat zien.
Bezoek
De vernissage van ‘Kringplank’ vond plaats op 4 april 2024.
Ben je (nog) geen lid van De Kring maar wil je de expositie graag op een ander moment komen bezichtigen? Dat kan van maandag t/m vrijdag door je aan te melden via deze link.
Er zijn ook Open Dagen met rondleiding op 12 april, 26 april en 17 mei. Hiervoor zijn beperkt plekken beschikbaar, dus schrijf je op tijd in.